Öncelikle bu yazıyı; geçen gün bir arkadaşım "daha da büyüdüğümde de ailemin tavrı değişmeyecek, bir an önce yanlarından gitmek istiyorum" dediği için kaleme almak istedim. Ayrıca ailemizin aslında her an yanımızda olduğunu; her yaptığımız harekette hissetmemiz gerektiği için yazmam lazımdı.
İnsan ailesinin önemini gerçekten de büyüdükçe anlıyor... Eskiden, "üniversite bitince ayrı eve çıkarım kendi hayatımı yaşarım yalnız başıma" düşüncem varken, şimdi; ya üniversite bittiğinde" bana hadi iş bul da git " derlerse diye korku aldı yerini. Annem ilk kez geçen gün bana "büyüdüğün için teşekkür ederim" dedi düşündüğümde artık sadece ailemden destek görmek yerine, onlara da bir çok konuda destek olabildiğimi fark ettim. Dediklerimi hep önemserlerdi ama artık dediklerime göre hareket edebilmeye hatta beni ilgilendirmeyen konularda bile bana sorarak hareket etmeye başladılar. İş benim kişisel güvenliğim olduğunda ise hâlâ küçük bir kız çocuğuyum elbette!
Son zamanlarda aileme bir şeyleri ispatlama ihtiyacı duyduğumu fark ettim. Sanki onlar onayladığı zaman her ne yapıyorsam daha mükemmel olacaktı! Bu düşünce aslında yanlış çünkü bu benim hayatım onlara birşey kanıtlamam saçma olur fakat mantıklı bir şekilde düşündükten sonra aslında yaptığım yada yapmak istediğim her şeyde onları gururlandırmak istediğimi fark ettim. Mesele "bi şeyler kanıtlamak" değil, "onların mutlu olacağı şeyler yapmak"'tı. Gördükleri "en mükemmel insan" olabilmekti belki de amacım.
Onlara ne kadar değer verdiğinizi, onların mutluluğu için yapmaktan vazgeçtiğiniz şeylere bakarak veya yaparken "acaba ne hissederler" sorusunu kendinize sorduğunuz zaman anlarsınız.
Onların size ne kadar değer verdiğini ise ,mutlu olduğunuzda onların gözlerindeki huzuru görünce anlarsınız.
Kaç yaşında, nerede, ne yapıyor olursak olalım; hayatta olsalar da olmasalarda yanımızdalar hem de her düşüncemizde...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder