İçimdeki "yabancı"

Lanet olası ağlama krizlerimden biri daha! Kendimi yırtacak ortalığı yıkacak kadar kuvvetli değil belki ama yine de ağlıyorum. Keşke yıksam ortalığı, yıksamda içimdeki beni yiyip bitiren beni her zaman olduğumdan daha mutsuz, huzursuz ve çaresiz bırakan "yabancıyı" atabilsem içimden... Kim mi "yabancı"? Benim içimdeki düşmanım , bana ilk panikatağı yaşatan, küçüklüğümden beri beni hastalık hastası yapan, Allah'ın cezası ve hep benimle olan İÇİMDEKİ MERVE! Kimi insan tek sesle ; kendi sesiyle yaşar hayatı. Hep çok özendim o insanlara... "Ben olamadım onlardan" diye hep ağlardım. Ben hep içimde beni yöneten bir sesle yaşadım. En zayıf anımda beni daha zayıf yapan bi türlü beni terk etmeyen bi sesle yaşadım! Ve yıllar sonra farkettim yönetildiğimi. Hayır, bu kalbimin sesi falan değil; ruhumu kontrol eden bi diktatör var içimde. Beni en çok yazmak rahatlatır dedim yazıyorum işte o kontrol etmiyor şu an beni! Bir tek yazarken kontrol bende sanki. 
İlk paniktak krizimi geçirdiğim gün de bu "yabancı" bana "beyin kanaması geçiriyorsun, kalp krizi geçiriyorsun , Merve şu an ölüyorsun!" dedi. Neden yaşadım sanıyorsunuz? İçimdeki "yabancı" benden beslenerek, cıvıl cıvıl ruhumu yiyerek canavar gibi büyüdü. Yaşattığı stresten 7 kilo kaybettirdi. Durdurmasaydım bi canım kalmıştı alacağı. İyiki panikatak geçirdim diyorum bu yüzden.
İyiki geçirdim ki o "yabancı" yı tanıyorum artık. Onu nasıl durduracağımı öğreniyorum artık. Ve ben bir süre sonra ona "yabancı" demeyeceğim. O benim "benliğim" olacak bir süre sonra ne kadar fedakar davranmam gerekirse gereksin; doğduğundan beri güçlü ama bunu hissedemeyen ve hissettirmeyen Merve , yeniden doğacak. Bir gün; hep hayalleri olan o küçük kız o hayalleri yaşayacak.