Ayna gibi...

Hep çocuksu olan insanları sevmişimdir yakın bulmuşumdur kendime ve istemsizce hep çocuksu kaldım bende... Ama bu, o kadar gurur duyulması gereken birsey ki insan yeri gelince olgun olmayı bildikten sonra içindeki Masumiyeti ön planda tutmalı hep hayatta... Fesat düşünceleri, yalanları, hileleri, kötülükleri hep o çocuksu ruhu temizlemeli hatta hiç yer vermemeli. İşte ben bu yüzden bu kadar çok çocuksu görünürüm. Bu elimden gelen birşey değil. Kalbimde kötülük değil çocukluk olsun istiyorum. Hemde her yaşımda... Ve ileride öyle çocuklar yetiştirmek istiyorum ki; altmışındaki insan tecrübesiyle karar verebilen, kırk yaşındaki insanın öğrendiği sabırla sabredebilen, yirmi yaşındaki insanın neşesi gibi neşelenen, yeşeren, on yaşındaki çocuğun masumiyetine sahip olarak incindiği halde incitmeye kıyamayarak ve tanımadığı insanları bile severek yaşamalı... Ben çocuğuma baktığımda kendimi görmeliyim... Kendime baktığımda da annemi...