İçimdeki "yabancı"

Lanet olası ağlama krizlerimden biri daha! Kendimi yırtacak ortalığı yıkacak kadar kuvvetli değil belki ama yine de ağlıyorum. Keşke yıksam ortalığı, yıksamda içimdeki beni yiyip bitiren beni her zaman olduğumdan daha mutsuz, huzursuz ve çaresiz bırakan "yabancıyı" atabilsem içimden... Kim mi "yabancı"? Benim içimdeki düşmanım , bana ilk panikatağı yaşatan, küçüklüğümden beri beni hastalık hastası yapan, Allah'ın cezası ve hep benimle olan İÇİMDEKİ MERVE! Kimi insan tek sesle ; kendi sesiyle yaşar hayatı. Hep çok özendim o insanlara... "Ben olamadım onlardan" diye hep ağlardım. Ben hep içimde beni yöneten bir sesle yaşadım. En zayıf anımda beni daha zayıf yapan bi türlü beni terk etmeyen bi sesle yaşadım! Ve yıllar sonra farkettim yönetildiğimi. Hayır, bu kalbimin sesi falan değil; ruhumu kontrol eden bi diktatör var içimde. Beni en çok yazmak rahatlatır dedim yazıyorum işte o kontrol etmiyor şu an beni! Bir tek yazarken kontrol bende sanki. 
İlk paniktak krizimi geçirdiğim gün de bu "yabancı" bana "beyin kanaması geçiriyorsun, kalp krizi geçiriyorsun , Merve şu an ölüyorsun!" dedi. Neden yaşadım sanıyorsunuz? İçimdeki "yabancı" benden beslenerek, cıvıl cıvıl ruhumu yiyerek canavar gibi büyüdü. Yaşattığı stresten 7 kilo kaybettirdi. Durdurmasaydım bi canım kalmıştı alacağı. İyiki panikatak geçirdim diyorum bu yüzden.
İyiki geçirdim ki o "yabancı" yı tanıyorum artık. Onu nasıl durduracağımı öğreniyorum artık. Ve ben bir süre sonra ona "yabancı" demeyeceğim. O benim "benliğim" olacak bir süre sonra ne kadar fedakar davranmam gerekirse gereksin; doğduğundan beri güçlü ama bunu hissedemeyen ve hissettirmeyen Merve , yeniden doğacak. Bir gün; hep hayalleri olan o küçük kız o hayalleri yaşayacak.

Herkes hayal kurabilir mi?

       Biz insanlar umutlarımızla yaşarız, umutlarımızı ise hayallerimiz meydana getirir. Çoğu kimse hayal kurmadığını sanar yada hayallerinin peşinden koşmadığını... Ben en çok ;hayal kurmadığını ve "ben realist bir insanım hayatımda hayallere yer vermem" diyen insanları merak etmişimdir. Ne demek :"hayallere yer vermem"? Bunu diyen bir insana her zaman sorarım ; "bulunduğun yere hayal kurmadan ve bunlara ulaşmak için çabalamadan mı geldin?" Genellikle bu sorudan sonra biraz duraklarlar ve arkasından " tabiki kurdum ama olamayacak hayaller kurmuyorum" gibi bir cevap verirler. "Gerçekleşmeyecek hayallerin" olduğuna kesinlikle inanmıyorum bunu belirtmek isterim. Hayal kurduğun şeyler o anda var olan şeylerse, yer yüzünün neresinde olursa olsun yada gerçekleşmesi için ne kadar süre gerekirse gereksin; mümkündür. Neden kendimizi hayal kurmaktan, umut etmekten alıkoyalım ki?
       Ben panikatak ve depresyonu beraber yaşadığım bir dönem geçirdim. O dönem anlayamadığım bir eksiklik vardı içimde. İlaç kullanmıyordum ama geçmesi için çaba da göstermiyordum. Durumu kabullendim ve hep var olacağını düşündüm. Geçmesini umut bile etmedim. Gençliğimi güzelce yaşayacağım günlerin hayalini kuramadım. Evet bir şekilde geçti çok şükür.( Yakında nasıl geçtiğine dair yayınlarım olacak ). Geçtikten sonra fark ettim ki o eksiklik ;" hayallerim" di. Ailem, dostlarım yada hiçbir psikiyatrist bu eksikliği göremiyordu veya dolduramıyordu. Ben hayal kuramıyordum. Gerçekleşmesini istediğim hiçbirşey yoktu. Oysaki eskiden hayal kurmadan uyumayan bir insandım.
       Panikatak süreci bittikten sonra olgunlaştığımı ve biraz olsun büyüdüğümü, artık bir çok şeye reailst yaklaştığımı söylediler. Evet öyleydi belki ama artık en çok tek bir şey için dua ediyorum. Ne olursa olsun; "HAYALLERİMİN VE UMUTLARIMIN HEP ZİHNİMDE VAR OLMASINI..." Sizler de yaşınız kaç olursa olsun, karakteriniz neleri gerektirise gerektirsin hep hayal kurun ve umut edin. Bir süre sonra kurduğunuz hayaller için çabaladığınızı ve daha sonra ise bunların gerçekleştiğini fark edeceksiniz...

Kitabımdan bir kesit...

...Eğer kendinizi bir konuda mükemmel olduğunuza inandırırsanız, “kendinizi zihninize esir etmiş” olursunuz. Çünkü mükemmellik, her yönden kusursuzluk ve “sıfır hata” gerektirir. Kendinize hata payı bırakmazsanız, takıntılarınızda boğulursunuz, hayattan zevk alamazsınız. “Mükemmeliyetçilik” ciddi bir takıntıdır...

Bugün...

Bugün hayatıma başka insanları örnek almadan devam etmem gerektiğini fark ettim. Önemsemeden, kulak asmadan, onların dediklerine moral bozmadan yada gereksiz kibir yapmadan, sadece kendi bildiklerimim ve kendi hayallerimin peşinde gitmem gerektiğini fark ettim. Çünkü o başkaları ya sizi korumak için, yada kıskandığı durdurmaya çalışabilir ve bu göze alınamaz bir hata olur...

Kitabımdan bir kesit

"...İnsanın en büyük cesareti kendine olan güveni değil midir zaten? Sormuştum ya en cesur olduğunuz an hangisi diye; işte o an aynı zamanda kendinize en çok güvendiğiniz andır ve onun zevki başka hiçbir şeyde yoktur..." (ana.konu bu değil)

Kitabımdan bir kesit

"...Bırakın  , hep kendi iradenizle yaptığınız eylemler olsun  hayatınızda ,acısını da kendiniz çekin, emin olun daha az pişman olursunuz. Hatta ileride gülersiniz.

Tekrar dönüyorum asıl meseleye; “insan yalnızken daha güçlüdür.” Hayatınız ne denli zor olursa olsun, üstesinden yalnız gelmeyi deneyin..."

                                                                        Kitabımdan bir kesit (ana konu bu değil)

Mutluluk kaynağı olabilme çabam

Eskiden beri insanları mutlu etmeye çalışıp, sorunlarını çözmeye çabalıyorum. Ama tabiki de iç dünyamızda yaşanan sorunları çözmek hiç de kolay değil. İşte bunun için bir kitap yazmaya başladım ve gerçekten "çözüm bu" dedirtecek bi kitap olmasını ümit ediyorum.Şimdilik konusunu ve adını herkesten sır gibi saklıyorum ama İnşallah basıldığı zaman farklı dillere çevirilip dağıtılmasını ve tüm insanlara yarar sağlamasını umuyorum. Ayrıca bu blogta bir çok şeyden bahsedelim istiyorum...